ไม่ได้มาอัพจนเจ้า exteen มันจำเราไม่ได้ซะแล้วแฮะ รู้สึกว่าการเขียนเอนทรี่มันยากจังเลยไปซะแล้วด้วย

อยากอัพแต่ยังนึกอะไรไม่ออกอ่ะ ไม่รู้แพรอัพได้ไงตั้ง 3-4 ที่ ปัดๆไว้แค่นี้ เดี๋ยวงานหมั้งเจ้เจนเสร็จจะมาอัพใหม่

แหม~ ชอบคำนี้จังเลย...ตั้งแต่พิมทักก็เพิ่งจะรู้สึกเนี่ยว่าคำว่าจุดยืนมันโผล่มาเยอะจริงๆช่วงนี้

เราก็มาแถลงจุดยืนของเราบ้าง

อย่างที่หลายๆคนรู้ เราไม่เคยชอบทักษิณ เราเกลียดการบริหารประเทศทักษิณมาตั้งแต่ ม.ต้น ตั้งแต่ทักษิณได้ตำแหน่งปีแรก ถึงอย่างนั้น ก็จะมีอีกหลายคนที่รู้ว่าเราไม่ได้ฟังความข้างเดียว เราอ่านmanageronline เราก็ฟังทักษิณคุยกับประชาชน (ที่เคยทำให้เราได้คะแนนสังคมมา 1 คะแนน ^ ^) เราดูastv1 เราก็ดู ช่องทักษิณ กับถึงลูกถึงคนวันที่ 10 มี.ค. 2549 (ที่เราไม่เห็นทักษิณจะตอบตรงประเด็นสักข้อ) บัดนี้เราจะเอาที่เราประมวลในหัวมาใส่ไว้ในนี้

ทำไมเราถึงไม่ชอบทักษิณ?

ถึงทักษิณจะช่วยให้ประเทศมั่งคั่งด้วยการเพิ่มยอดการส่งออก โดยนโยบายต่างๆทั้ง FTA แปรรูปรัฐวิสาหกิจ ฯลฯ แต่มันก็เหมือนการขายห่าน ที่ให้ไข่ทองตัวเอง ได้เงินค่าห่านมาก้อนใหญ่ๆ แต่จะไม่มีไข่ทองให้เอาไปขายอีกแล้ว

FTA ทำให้เราสามารถค้าขายกับต่างชาติได้สะดวกขึ้นจริง แต่โทษเถอะ นมที่ซื้อมาจากออสเตรเลีย เมื่อเข้ามาแบบFTA ก็ราคาถูก เกษตรกรไทยทำไงล่ะ ก็ขายไม่ได้น่ะสิ แล้วก็จน

รัฐวิสาหกิจ ที่จำเป็น ขายให้เอกชน (ที่พวกมีกำลังซื้อก็ต่างชาติทั้งนั้น) ค่าครองชีพสูง ทั้งที่คนไทยส่วนใหญ่ที่เป็นเกษตรกรก็ประสบกับไอข้อข้างบน จนเข้าไปอีกเพราะไม่มีเงินไปซื้อสินค้าอุปโภค บริโภคที่จำเป็น ดีไม่ดีบางคนก็เป็นหนี้"เอื้ออาทร"อีกต่างหาก ที่ไม่ใช่เกษตรกรก็ไม่มีค่าแรงเพิ่ม วันแรงงานค่าแรงเพิ่ม 3 บาท ปีใหม่น้ำตาลเพิ่ม 7 บาท แล้วจะอยู่ยังไง? ที่ว่าคนจนจะหมดไปน่ะ มันไม่ได้หมดเพราะรวยขึ้น แต่หมดเพราะอดตายแล้วต่างหาก

น้ำมันอีก ค่าลงทุนต่อ BTS ไปธนบุรีแค่กี่ร้อยล้าน แต่สามารถประหยัดน้ำมันได้เรื่อยๆ เอาแค่ ครึ่งปีเราว่าน้ำมันที่ประหยัดได้จากการต่อ BTS ก็เท่าทุนแล้ว แต่ทักษิณไม่เอา

เอื้ออาทร.....อืม ก็สนับสนุนให้เอาเงินของอนาคตมาใช้ไง

สุวรรณภูมิ เหอะ...ไม่ต้องบอกก็รู้กัน

ไม่ใช่นโยบายทักษิณจะไม่ดีทั้งหมด ก็มีดีอยู่บ้างเช่น

...

....

.....

..........

ไว้นึกออกจะมาพิมพ์

เสียดายที่ยังเลือกตั้งไม่ได้ ไม่งั้นจะกาไม่เลือก ให้ไทยรักไทยได้คะแนนไม่ถึง 20 ในร้อยจะได้ไม่มีนายกชื่อทักษิณต่อไปอีก 4 ปี

แต่ว่ามาทั้งหมดเราไม่ได้ชอบสนธิ เรากลับไม่ชอบสนธิพอๆกับทักษิณนั่นแหละ (ที่ทักษิณพูดเรื่องสนธิเป็นพวกเสียผลประโยชน์น่ะเราเห็นด้วยเต็มๆ)

"ลาแล้วเตรียมอุดม"

ร่มจามจุรีร่มใจ

แหล่งรวมศึกษายิ่งใหญ่รวมน้ำใจสร้างสรรค์

ตราพระเกี้ยวงามประดับชีวัน

เตรียมอุดมผูกพันสถาบันเลื่องชื่อลือไกล

ร่มจามจุรีร่มเย็น

ร่มจิตรวมมิตรดีเด่นเคยร่มเย็นสุขใจ

เรียนรู้พากเพียรเป็นหนึ่งของไทย

นำพาชีวิตสดใสให้ก้าวไกลมั่นคง

สีชมพูเทิดอยู่ในใจ

ตราพระเกี้ยวยิ่งใหญ่สูงส่ง

เป็นมิ่งเป็นขวัญคุ้มชีวันยืนยง

อยู่ไหนใจรักมั่นคงไม่รู้ลืมบูชา

ร่มจามจุรีสีชมพู

ร่มลานร่มขวัญเคยอยู่

เคยชื่นชูหนักหนา

ลาแล้วจำใจจำจากจำลา

เตรียมอุดมศึกษาจะกลับมาสนองคุณ

วันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายแล้วสินะที่เราจะได้เรียนที่นี่ "สถาบันพระเกี้ยวน้อยแห่งนี้" เราไม่ได้เลือดเตรียมสูงส่งอย่างชู้ต ไม่ได้เชิดชูทุกอย่างที่เป็นเตรียมอย่างพิม ไม่ได้ผูกพันกับเพื่อนๆมากอย่างเอิน แต่เราก็รักโรงเรียน(เข้าใจว่า)พอๆกับทุกคน

นับจากวันแรกที่ก้าวเข้ามาในเตรียมอุดมศึกษา ประโยคที่เราได้ยินบ่อยที่สุดคือ "สามปี...สั้นนิดเดียว" รับน้องเราก็พูดอย่างนี้กับน้อง ทั้งที่ตัวเราเองไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้ ไม่เคยเลย จนกระทั่งวันนี้...

เรายังไม่ได้ทำอะไรอีกหลายๆอย่างให้โรงเรียนเรายังไม่ได้ทำอะไรอีกหลายๆอย่างกับเพื่อนๆ(ทั้งที่สนิทและไม่สนิท) เรายังไม่ได้ทำอะไรอีกหลายอย่างที่อยากทำ "สามปี...สั้นนิดเดียวจริงๆ" เฮ้อ...

ตั้งใจว่าวันนี้จะไปโรงเรียนเช้าๆไปเข้าห้องเรียนครั้งสุดท้าย แต่ก็ไปเข้าแถวไม่ทัน ยังดีที่ทัน "วันเดือนปีที่ผ่านมา..." เนื่องจากวันนี้เป็นวันสุดท้าย แม้แต่นักเรียนที่เข้าแถวหน้าตึกเอง ก็ตั้งใจร้อง "ปิ่นหทัย" อย่างเต็มที่ หลังจบปิ่นหทัย ฉันรีบไปที่ห้องเรียน ทุกคนไม่มีใครเรียนหนังสือ ต่างตื่นเต้นกับวันเรียนวันสุดท้าย บางคนเซ็นกระดาษแผ่นใหญ่ที่เพื่อนๆเตรียมมา บางคนถ่ายรูป บางคนเซ็นเสื้อนักเรียน หลานๆ...เข้ามาบูมให้ ฉัน...บูมด้วยสำนึกว่า นี่เป็นบูมครั้ง "เกือบ" สุดท้ายแล้วนะ ...

หมดคาบที่สามหลังจาก อ.จินตนา กล่าวอวยพร เสียงนำสวดมนต์ก็ดังขึ้น ทุกคนพากันไปถ่ายรูปตรงนั้นตรงนี้ ฉัน...นั่งพนมมือสวดมนต์เพราะนี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะได้สวดมนต์นอกห้องนอน นอกวัด ...

พิธีปัจฉิมเริ่ม บ่ายโมง แต่พวกเราต้องขึ้นไปบนหอประชุมตอนเที่ยง เพื่อซักซ้อมพิธีการก่อนที่ท่านประธานจะมา...

บนทางขึ้นประชุมนั้น น้องม.4ส่วนหนึ่งร้องเพลงรอตอนรับพวกเราอยู่ สวนหนึ่งจัดเตรียมที่นั่งเอาไว้ให้รุ่นพี่นั่งเป็นสายๆ ฝรั่งเศสของพวกเรา...นั่งตรงกลางด้านหน้า...

พิธีการเริ่มแล้ว ชู้ตอ่านกลอนที่เตรียมมา เพื่อนๆบางส่วนขึ้นไปกราบอาจารย์ด้วยพวงมาลัยแทนพวกเราทั้งหมด ประธานนักเรียน แม้จะมาไม่ได้ก็เตรียมคลิปไว้กล่าวลา พร้อมขอความร่วมมือในการทำ "ไทม์แคปซูล"...

รุ่นพี่(?)รุ่น 26 กล่าวตักเตือนและสั่งสอน "ต้นกล้า" อย่างเราๆให้วางแผนชีวิต น้องๆทำสไลด์และเตรียมการแปรเทียนไว้ให้...

แม้ว่าบางคนจะไม่พอใจกับงานที่รุ่นน้องทำให้ในครั้งนี้ แต่ฉันว่า ถ้าไม่นับเสียงพูดคุยเหมือนไม่ได้เจอกันมาชาติเศษ และเสียงแฟลช(ที่เขาเตือนหลายรอบแล้วว่าไม่ให้ใช้)ที่ถาโถมเข้ามาซึ่งทั้งหมดเกิดจากรุ่นพี่อย่างเราๆฉันพอใจกับงานครั้งนี้มากเลยทีเดียว...

จบจากพิธีฉันรีบวิ่งไปรับสายศิลป์ผูกข้อมือ และ "ตุ้งติ้ง" จากอาจารย์จินตนา อาจารย์ผูกให้และบอกว่า "เข้ามหาวิทยาลัยให้ได้นะ แต่เธอได้อยู่แล้วล่ะจารุมาส เธอเก่ง" ฉันได้แต่หัวเราะแล้วคิดในใจว่าจะต้องทำให้ได้ อาจารย์ชมแล้วก็ต้องทำให้ได้เท่าที่อาจารย์ชม จากนั้น ฉันก็ง่วนอยู่กับของกินและการถ่ายรูป กว่าจะรู้ตัวก็มืดค่ำซะแล้ว ฉันทำให้กวางต้องกลับบ้านช้าและโดนพ่อดุ ฉันทำให้เกดต้องขึ้นรถเมล์ตอนค่ำๆ ฉันคงไม่ใช่เพื่อนที่ดีนัก และฉันก็ไม่มีข้อแก้ตัว ฉันคงได้แต่พูดว่า "ขอโทษ" ฉันแค่อยากอยู่กับทุกคนนานขึ้นเท่านั้นเอง...

ดูรูปงานปัจฉิมได้ที่ นี่